Virginia Woolf'un Ruhunu Anarken

                    Eğer bir gün intihar edecek olsaydım ve eğer bunu yakın bir zamanda yapacak olsaydım, Virginia Woolf’u güzelliklerle anarak bunun bir kopyasını masanın üzerine bırakır ve elimdeki avcumdaki taş ağırlığındaki tüm hayal kırıklıklarımı ceplerime doldurur, buz gibi sulara bırakırdım kendimi.

                    "En Sevdiğim,

                     Yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum.Bu  korkunç günleri atlatamayacakmışız gibi  hissediyorum.Ve giden zamanı geri çeviremeyeceğim. Sesler duymaya başladım ve odaklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Kimsenin yapamayacağı şeyleri yaptın. Benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık beni bulmadan önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemezdim. Artık savaşacak gücüm kalmadı.Hayatını mahvettiğimin farkındayım ve ben olmazsam  rahatça çalışabileceğini de biliyorum. Bunu sen de göreceksin. Görüyorsun, bu mektubu doğru düzgün yazmayı bile beceremiyorum. Okuyamıyorum. Söylemek istediğim şey şu ki, yaşadığım tüm mutluluğu sana borçluyum. Bana karşı daima sabırlı ve çok iyiydin. Şunu söylemek istiyorum - aslında bunu herkes biliyor - eğer biri beni bu durumdan kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Her şey beni terk edip gitti ama senin iyiliğin hep benimle kaldı. Artık hayatını mahvetmeyeceğim. Bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemiyorum." 

                                                                                                                             V.

                                                                                                                      09.04.15 / 23:15