Galaksimin En Güzeli

                    Onu özlemişim. Onu çok özlemişim. En başa dönüyormuşum gibi. Heyecanlanıyorum bazen o cümle kurduğunda. Beni önemsediğini hissettiren ufacık bir söylemi dahi yetiyor yumuşamasına kalbimin. Ona kin tutmuyorum. Yapamam da zaten. Öyle güzel ki... Tanısanız hayatınızın daimi bir yerinde kalmasını istersiniz, benim gibi. Sıfatı hiç önemli değil. Kalsın orada tüm güzelliğiyle sadece. Öyle huzur verir ki sadece varlığını bilmek bile. Heyecan demiştim değil mi? Evet. Telefon kucağımda iki avcumun arasında yatıyorum yatağa. Bir elim hissetmezse öteki hissetsin. Ellerim fark etmezse güzelliğini bedenim fark etsin diye.
                    Yüzü... Dibindeki taşları görünen berrak bir suyu andırır bana. Sesi... Mathilda'nın kapının önündeki çaresiz bekleyişi ve gözyaşları gibi. Elleri... Öyle naif öyle huzur doluydu ki dünyanın en iyi meditasyonuydu dokunuşu. Ve dudakları... Cennetin diğer yarısı... Ve sakalları... Cennetteki hurma ağaçları...
                    Kendini esirgeme benden adam. Şükürler olsun varlığına. Sırf senin elinden sıcak çorba içebileyim diye, alnıma ıslak bezler koyup başımı okşayasın diye, günlerce 39 derece ateşle ve soğuk terler dökerek yatabilirim yatakta.
                    Her şeye yetenim, kurulu düzenim ya da düzensizliğim, en kuytu yörem bucağım, en naif köşem, en huzur verici şarkılarda zihnimdeki düşüncem ve sağanak yağmurlarda ellerimin ıslaklığı;en güzeli sensin.
                                                                                                               11.04.2015 / 01:58