âh içimde devletler yıkılıyor*

-

          Dağılıyorum. Un ufak oluyorum. Elimdeki avcumdaki benim olan o son üç beş şeye tutunmaya çalıştıkça sanki eşeleniyorum, deşiliyor tutmaya çalışan ellerim. Uğultular sabit. Geçmiyorlar. Konuşsanız mutluyum, neşe saçıyorum. Yüzümün, dolgun yanaklarımın coşkunluğundan ağzım küçük kahkaham büyük görünüyor dışarıdan bakınca, biliyorum. Engel olamadığım mutsuzluklar yaşanırken, kendi payıma düşeni kabullenip susuyorum. Kimseye kırılmaya hakkım yok gibi. Hep ben bir şeyleri anlatamıyorum, anlatabilsem anlarlar çünkü. Hep ben yanlışa düşüyorum, düşmesem düzelirdi çünkü. Kaç sebebim var umut edebilmek için? Ya olmazsa varabileceğim kaç son var? Nefesim kesiliyor çıkmaz sorularda. Şişmanlıktan değil, bundan 40 kilo daha zayıfken de oluyordu bu, sadece bu kadar sık değil. Astıma benziyor biraz. Anksiyete ile el ele tutuşmuş astıma... Boğaza oturan yumruya sevdalı minik tuzlu su damlalarına... Ağzın dille sarmaş dolaş olan o tavrına... Olmayacak yerde tutulup kalan bir akla benziyor. Midem bulanıyor. Üzerine kusmak istiyorum bazı şeylerin. Bazı toprakların, bazı soruların, bazı sorunların, bazı sorumlulukların, bazı sorumsuzların, bazı huzursuzlukların, bazı mutsuzlukların, bazı zamanların... Geçmeyecek gibi gelen günler hep geçti ama bir sonraki gün daha da çöreklendi olduğu yere sanki. Erdem Bayazıt'ın "bir kısır döngüye girmek için bütün çabalar
biz bunun için mi geldik"
dediği yerdeyim.
Konumuzla pek ilgisi yok ama ölümden korkanlar toprağı sevmiyorlar. Belki de yeşeremeyişimiz bundan.
                                                                                                                           190219/2315

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İtiraf

-
          Uzaktan bakınca müthiş görünen hayatlar var. Benim de bakınca "ulan be böyle dünyaya gelmek vardı" dediğim hayatlar var. Kiminin bu cümleyi kurduğu hayat benimki. Gülümsetici. Belki haklılardır. Benim yerimde bir başkası olsa bu halin eminim mükemmelleştirecek birçok yanını bulur ve çok severdi. Çünkü dışarıdan bakınca hakikaten güzel görünüyor. Benim sevmediğim zihnimdir, şartlar değildir belki. Arada firar eden fikirlerimle, içinden çıkamadığım varlık sorunuyla, amacın aslını kavrayamamamla, hayalini kurduğum ütopyanın bu dünyaya ait olmayışıyla, korkularımla, kaygılarımla, ustaca yalan söyleyebilme yeteneğimle, bana ağır gelen empati kurabilme özelliğiyle zihnimin içi çok karışık. Kızgın değilim, kimseye, kendime de. Kırgınım, hayatta kalanın yaşamak zorunda oluşuna. Bu da itirafımdır; "Dünya ölemediği için yaşayan insanlarla dolu." cümlesindeki ölemediği için yaşayan insanlar kalabalığına dahilim.               ...
Devamı

Reenkarnasyon Varsa Tanrım, Sonraki Yaşamımda Bencil Olmayı Dilerim!

-
          Hiç kimsenin hiçbir şeyi hak etmeyeceğini öğrendiğimde 10 yaşındaydım. Üzerinden 9 yıl geçti ve ben hala insanların iyi olabileceklerini düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. "Herkes aynı değildir belki" diyerek geçirdiğim bunca zamanda herkesin özünde aynı olduğu gerçeğini hiçbir zaman kabullenmek istemedim. Gittiğim tüm yolları başkalarını iyi edebilmek için yürüdüm. Tek bir hayatım olduğunu ve benim kadar şanslı olmayan insanları hatırlattım kendime. Akbabaların ölmesi için başında bekledikleri çocukları görüyordum her gece tavanda. "Onların yerinde olabilirdim" ihtimalini hiç çıkarmadım aklımdan. Hiç “yok” demedim. Hep var etmeye çalıştım. Bunu annemden öğrendim. Bazen neredeyse kendimi suçlayacak kadar ileri gidiyordum. Daha fazla verebilmek için hep daha fazla kazanmak istedim. Bu hırs değildi. Hırs hakkında bir fikrim yok. Hissetmediğim bir şeyi tarif edemem. Ama etrafımda hırslı olarak nitelendirilen herkes sonunda kendi kötülüklerinde boğuldula...
Devamı

"onu yaşamadan anlayamazsın" demiştin. anladım.

-
       Gitmek için yılların geçmesini beklemeyin. Gidecekseniz hiç beklemeyin zaten. Büyük anılar biriktirmeye,kitaplara,şarkılara,mekanlara,kelimelere büyük anlamlar yüklemeye gerek yok ki. Karşı karşıya gelince yokmuş gibi davranmak da daha kolay olur o zaman hem. Belki hiç hatırlamayız parmak uçlarımızı. Bir insanın kokusu ciğerlere nasıl doldurulur,nasıl günlerce saklanır bilmeyiz. Belki de çok şey kaybetmeyiz. Ama eğer giderseniz ve yıllar sonra giderseniz çok şey kaybederiz. Geçmişimizi kaybederiz. Ki geçmişi kaybetmek demek nefessiz kalmak,soluk alamamak demektir. O yüzden hiç vakit geçirmeyelim,siz gidin. Ben de sizi sevdim. Bir buçuk yılımın her günü kadar,abim kadar,babam kadar,gözyaşlarımı silen parmak uçlarınız kadar,hep sımsıcak olan avuç içleriniz kadar,kitaplarım kadar,Ruhi Ağbi kadar,Edip kadar… Ama siz gidin. İçiniz ve kafanız huzurla dolsun canımın içi. Siz gidin.                 ...
Devamı