Bir "Senfoni"

           Dünden beri kafamda bir şiir. Turgut Uyar. Senfoni. Bir müzik gibi yankılanıyor zihnimde. Okumak istiyorum ona. En çok ona. Bir fotoğrafla büyüyor içimde.

           Yorgun gözlerine, yaşanmışlıklı ellerine, neredeyse hep gülen ağzına...

           Bir şiir.

           Ruhuna.

 SENFONİ

Önce sesin gelir aklıma

Çaresiz kaldıkça hep seni düşünürüm

Güzel olan, dolgun başaklardaki sarışın sevinçli

Sonra cumartesi günleri gelir

Sonra gökyüzü gelir hemen kurtulurum

Bir yağmur yağsa da, beraber ıslansak.

Kırk kere söyledim bir daha söylerim

Savaşta ve barışta, karada ve denizde,

Düşkünlükte ve esenlikte

Zamanımız apayrı bize göre

Yan yana olduk mu el ele

Aç kalsak ağlamayız biliyorum.

İçim güvercinleri okşamış gibi rahat

Sen yanımdayken ister istemez

Geniş meydanlarda akşam üstleri

Üst üste üç kere deniz, üç kere çınarlar.

Sen yanımdayken ister istemez

Uzak ırmakları hatırlıyorum.

Ara sıra düşmüyor değil aklıma

Yabancı kadınların sıcaklığı

Ama Allah bilir ya, ne saklıyayım

Yanında ihtiyarlamak istiyorum...

          İlk kez birinin yanında ihtiyarlamak istiyorum. Bir ihtimalim vardı herkes kadar. "Kimse olmasa bile o cok iyi insan o olsun yanımda" dediğim biri vardı ama o bir ihtimaldi. İlk kez bir gerçeğe bakıyorum. Öyle yakından, öyle güzel. O görmüyor, belki görüyor da görmek istemiyor, belki istiyor da gücü yetmiyor. Belki de hiçbiri.

          Ben büyütüp bir dev yaptım belki.

          Belki o kadar büyük de değildir.

          Ne olduğu önemsiz.

          Onunla arama bir şey girmesin istiyorum.

          Bir ses, bir sebep, bir mecburiyet, bir mahcubiyet...

          Saçmalıyorum.

          Neyse.

                                                                                                                                      100319