Muazzam Hatalar

          Unutamamak üzerine çok şey yazılıp çizilmiştir şimdiye kadar. Benimki hastalıklı ruhumun içine kusması sanırım. Yanımdaymış gibi, sarılıyormuş gibi, öpüyormuş gibi... Yolda görsem selam bile veremem halbuki. Dokunuşunu hissediyorum. Sesini özlüyorum, cennete dudaklarıyla yıldızlar asışını, sakallarını kaşıdığında çıkan muazzam hışırtıyı, gülüşündeki umudu, "iyi düşün iyi olacak" telkinlerini. Söylediği onca yalana "yalan" bile diyemeyişim bunlardan hep. Konduramayışım, halâ onun hakkında bir şey söyleyebilme yetkisini sadece kendime verebilişim... Başkası adını andığında tüm dünya o an sessizliğe bürünsün istiyorum. Bana dokunsun ve o an alnıma bir öpücük kondursun. Gözlerim kapandığında bir daha açmam.
          Zaman yanlıştı. Belki o da yanlıştı. Ama en güzel, en huzurlu yanlıştı. Her şeyim olsun istedim. Hiçbir şey olamadık birbirimize. En huzurlu sabahlara uyandım onunla. Çapaklarına dokunmamdan nefret ederdi ama onun çapaklarını temizlemek bile güzeldi. Horlama sesine tahammül edemezdim ama o horladığında ninni gibi gelirdi. Çünkü onun derin uykusu huzurlu kılardı o anı. Onun huzuru su damlasıydı onun için ama benim önüme okyanusları sererdi habersiz. Çok yalan söylendi çok kalp kırıldı ama ben halâ onu ilk kez gördüğüm yerde şaşkın şaşkın bakıyorum sanki ona. Gülümseyen her hücresiyle bana doğru attığı adımlara...
          Herkesten kaçtığım bir zamandı ve ben ona sığındım. Sandım ki her kaçışım onunla son bulacak. Sandım ki artık duruldu her şey. Ben varışı olmayan sandallara iç çekerken suyun kızı olduğumu unutup karaya çıkmaya çalışmışım. Soğuk sulardan kızgın kumlara değmiş ayaklarım. Ben alışana kadar da güneş gitmiş üzerimizden, bulutlar yağmurlarla dökmüş içini.
          Sahi yağmurları da sever şemsiyelere meydan okurduk birlikteyken değil mi? 

                                                                                                              01.09.2015 / 02:38