Reenkarnasyon Varsa Tanrım, Sonraki Yaşamımda Bencil Olmayı Dilerim!

          Hiç kimsenin hiçbir şeyi hak etmeyeceğini öğrendiğimde 10 yaşındaydım. Üzerinden 9 yıl geçti ve ben hala insanların iyi olabileceklerini düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. "Herkes aynı değildir belki" diyerek geçirdiğim bunca zamanda herkesin özünde aynı olduğu gerçeğini hiçbir zaman kabullenmek istemedim. Gittiğim tüm yolları başkalarını iyi edebilmek için yürüdüm. Tek bir hayatım olduğunu ve benim kadar şanslı olmayan insanları hatırlattım kendime. Akbabaların ölmesi için başında bekledikleri çocukları görüyordum her gece tavanda. "Onların yerinde olabilirdim" ihtimalini hiç çıkarmadım aklımdan. Hiç “yok” demedim. Hep var etmeye çalıştım. Bunu annemden öğrendim. Bazen neredeyse kendimi suçlayacak kadar ileri gidiyordum. Daha fazla verebilmek için hep daha fazla kazanmak istedim. Bu hırs değildi. Hırs hakkında bir fikrim yok. Hissetmediğim bir şeyi tarif edemem. Ama etrafımda hırslı olarak nitelendirilen herkes sonunda kendi kötülüklerinde boğuldular. O yüzden hırslı olmayı hiç istemedim. Başarımın takdir edilmesini istedim evet ama abartılmasını asla. Çünkü sonsuz olan bu evrende sonsuzluk algısına bile sahip değilken ve kendimi okyanustaki tek bir su molekülü gibi hissederken abartılacak pek de bir şey yoktu aslında. Her neyse.

          Birçok insanın umutla bekledikleri şeyleri bazılarının önüne altın tepsiyle sunuyorsunuz ve onlar bunu göremiyor, en çok da bu acıtıyor. Yarattıkları kırgınlıkların üzerine basıp geçenler ayaklarının acısının hesabını soruyor sizden. Tüm düşüncesizliklerini iyi niyet kılıfına sokup önünüze koyuyorlar ve pişmanlığınızı görebilmek için gözlerinizin içine bakıyorlar, görecekleri tek şeyin öfke olacağını hesaba katmadan.

          Özetle benim 19 yıllık yaşamımın son 9 yılını idrak edebildiğimi var sayarsak öğrendiğim tek bir şey var: hiç kimseyi kendimden daha değerli görmemem gerekiyormuş, bu ailemden biri bile olsa. Bir kez daha yaşama hakkı kimseye verilmeyebilir çünkü. Eğer verilirse de önceki yaşamımı muhtemelen hatırlamıyor olacağımdan aynı hataları tekrarlayacağım yüksek ihtimalle. Belki aynı hataları önceki yaşamımda da yapmışımdır, kim bilir?

          Anı değerlendirin. Her an kıymetlidir çünkü hiçbiri tekrar yaşanmayacak ve hiç kimse size 1 dakika sonrasının garantisini vermeyecek. Kimseyi ezip geçmeyin, kimsenin sizi ezip geçmesine de izin vermeyin.

                                                                                                             12.02.2015 / 15:01