-bir kaplumbağanın kalbi-

          Unutamamak üzerine çok şey yazılıp çizilmiştir şimdiye kadar. Benimki hastalıklı ruhumun içine kusması sanırım. Yanımdaymış gibi, sarılıyormuş gibi, öpüyormuş gibi... Yolda görsem selam bile veremem halbuki. Dokunuşunu hissediyorum. Sesini özlüyorum, cennete dudaklarıyla yıldızlar asışını, sakallarını kaşıdığında çıkan muazzam hışırtıyı, gülüşündeki umudu, "iyi düşün iyi olacak" telkinlerini. Söylediği onca yalana "yalan" bile diyemeyişim bunlardan hep. Konduramayışım, halâ onun hakkında bir şey söyleyebilme yetkisini sadece kendime verebilişim... Başkası adını andığında tüm dünya o an sessizliğe bürünsün istiyorum. Bana dokunsun ve o an alnıma bir öpücük kondursun. Gözlerim kapandığında bir daha açmam.           Zaman yanlıştı. Belki o da yanlıştı. Ama en güzel, en huzurlu yanlıştı. Her şeyim olsun istedim. Hiçbir şey olamadık birbirimize. En huzurlu sabahlara uyandım onunla. Çapaklarına dokunmamdan nefret ederdi ama on...

          Hiç kimsenin hiçbir şeyi hak etmeyeceğini öğrendiğimde 10 yaşındaydım. Üzerinden 9 yıl geçti ve ben hala insanların iyi olabileceklerini düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. "Herkes aynı değildir belki" diyerek geçirdiğim bunca zamanda herkesin özünde aynı olduğu gerçeğini hiçbir zaman kabullenmek istemedim. Gittiğim tüm yolları başkalarını iyi edebilmek için yürüdüm. Tek bir hayatım olduğunu ve benim kadar şanslı olmayan insanları hatırlattım kendime. Akbabaların ölmesi için başında bekledikleri çocukları görüyordum her gece tavanda. "Onların yerinde olabilirdim" ihtimalini hiç çıkarmadım aklımdan. Hiç “yok” demedim. Hep var etmeye çalıştım. Bunu annemden öğrendim. Bazen neredeyse kendimi suçlayacak kadar ileri gidiyordum. Daha fazla verebilmek için hep daha fazla kazanmak istedim. Bu hırs değildi. Hırs hakkında bir fikrim yok. Hissetmediğim bir şeyi tarif edemem. Ama etrafımda hırslı olarak nitelendirilen herkes sonunda kendi kötülüklerinde boğuldula...

Bir gün ikimize yetecek kadar paramız, gücümüz ve sevgimiz olacak. Hayatlarımıza sadece birbirimizi ve sırtımıza çantalarımızı alıp gideceğiz bununla. Anlamlı kılınabilecek, anlamsızlığına ölesiye gülünecek her şeye gideceğiz. Görmediğimiz hiçbir şey kalmayana dek, yollar tükenene dek ama en çok birbirimizin en güçlü, birbirimizin en zayıf halini, birbirimizin her halini görene dek gideceğiz. Sevene dek, aşık olana dek, her şeyi güzel kılana dek gideceğiz. Yorgunluktan bitap düşüp birbirimize sarılarak uyuyakalana dek gideceğiz. Kaybedecek hiçbir şeyimiz korkacak hiçbir sebebimiz kalmayacak. Bizi terk eden şey biletler, valizler, parçalanmış ayakkabılar, yollar olana dek gideceğiz. Yalnız ikimiz kalana dek gideceğiz. Birbirimizi keşfedeceğiz sonra. İşte orada bitecek bu gidiş, kaçış, yolculuk adı her neyse. Sonra... Sonra ölsek de gam yemeyeceğiz. 20.04.2015 /...

                    Onu özlemişim. Onu çok özlemişim. En başa dönüyormuşum gibi. Heyecanlanıyorum bazen o cümle kurduğunda. Beni önemsediğini hissettiren ufacık bir söylemi dahi yetiyor yumuşamasına kalbimin. Ona kin tutmuyorum. Yapamam da zaten. Öyle güzel ki... Tanısanız hayatınızın daimi bir yerinde kalmasını istersiniz, benim gibi. Sıfatı hiç önemli değil. Kalsın orada tüm güzelliğiyle sadece. Öyle huzur verir ki sadece varlığını bilmek bile. Heyecan demiştim değil mi? Evet. Telefon kucağımda iki avcumun arasında yatıyorum yatağa. Bir elim hissetmezse öteki hissetsin. Ellerim fark etmezse güzelliğini bedenim fark etsin diye.                     Yüzü... Dibindeki taşları görünen berrak bir suyu andırır bana. Sesi... Mathilda'nın kapının önündeki çaresiz bekleyişi ve gözyaşları gibi. Elleri... Öyle naif öyle huzur doluydu ki dünyanın en iyi meditasyonuydu dokunuşu. Ve dudakları... Cen...

                    Eğer bir gün intihar edecek olsaydım ve eğer bunu yakın bir zamanda yapacak olsaydım, Virginia Woolf’u güzelliklerle anarak bunun bir kopyasını masanın üzerine bırakır ve elimdeki avcumdaki taş ağırlığındaki tüm hayal kırıklıklarımı ceplerime doldurur, buz gibi sulara bırakırdım kendimi.                     "En Sevdiğim,                      Yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum.Bu  korkunç günleri atlatamayacakmışız gibi  hissediyorum.Ve giden zamanı geri çeviremeyeceğim. Sesler duymaya başladım ve o daklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Kimsenin yapamayacağı şeyleri yaptın. Benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık beni bulmadan önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemez...

                    İstemediğim her an karşımda, unutmaya çalıştığım her an aklımdaydı. Bitmişti ama. Hem de ben "yapma" dedigimde bitmişti en çok. Nedeni yoktu. Bahaneydi benim için tüm neden gördükleri. Sevdiğim kimseyi bilerek incitmemiştim ve incitmeyecektim. Kendime verdiğim en büyük sözdü bu çünkü. Yapamazdım. O böyle düşünmüştü. Görüntün sana hissettiklerimi etkilemez, derdi ama bana sorarsanız etkilemişti. Ona karşı hissettiğim tutkulu bir aşk değildi sadece onunla geçirdiğim güzel vakitleri elimden alışı zoruma gitmişti. Evet ona karşı hissettiğim tutkulu bir aşk değildi ama bunun olmasını öyle çok istemiştim ki, onun yanında zamanı durduruyordum hep kalsın diye yanımda, o yokken de boş duvarlara bakıyordum. Hayal kurmuştum onunla ilgili. İkimize dair söylemlerim ve ikimize dair yapılacaklar listem vardı. Onunla daha çok konuşmak isterdim mesela. Sesini saklayabilmek isterdim. Saklıyorum da aslında ama duymaya korkuyorum o yüzde...

            * https://twitter.com/cemdincer1/status/580498425080360961                     Senin için kötü cümleler kuramam çünkü sen çok iyisin. Sana çirkin yakıştırmalar  yapamam çünkü sen çok güzelsin. Etrafındaki her şey temiz, derli toplu olsun istiyorsun ama senin yüreğin darmadağın. Toparlayamadım, kendim kadar boşladım seni de. İyi edemedim, varlığına şükürler yağdıramadım. Seni kendimden saydım ama sana anlatamadım.                     Bir Ali Lidar cümlesinde, bir Queen şarkısında, bir viski şişesinde, bir kız çocuğunun gözlerinde, cebimde kalan son parada, belki de bir filin kanatlarında rastlayacağım sana yıllar sonra. Öyle güzel olacağız ki o anda zihnimde gözlerim dolacak gülüşünün güzelliğini hatırladığımda. Hatırlamak da nesi? Unutmayacağım ki...                         ...

                    Bugün aslında farkında olduğum şeyleri,bilineni,gerçeği,yok saydıklarımı fark ettim. Benim kasıtlı olarak kendime yaptığım en büyük kötülüğüm bu galiba: görmezden gelmek. Olanı yok sayarak neyi var etmeye çalışıyorum ki? Söylediklerine itibar göstermem gerektiğini düşünüyordum. O ne demişse doğru olan odur çünkü. Neden yalan söylesin ki? Değilmiş işte. İnsan düşünmediğini kelimelerle ifade etme ihtiyacı hissetmez. Aklından geçmeyeni derinlikli cümlelerle anlatamaz. Yaşanmışlık olmazsa hissetmez. İçinde bulunmadığı bir durumu bu kadar net aktaramaz. Görmelisin,duymalısın,belki bazen dokunmalısın bile ki hissedesin. Ben tam olarak bu kısmı yok saydım işte. İhtimal dahilinde saydım söylediklerini ve doğru olduklarını ufacık bile sorgulamadan tereddütsüz kabullendim. Yanlış tam burada başladı. İlk anda. Kabulleniş, sözcüklere bir nevi itaat ve güven. Her şeye "neden" sorusunu yöneltmekten çekinmeyen ben, bu kez belki de ...

Uçan filler vardır sevdiceğim Kanatlarımı sen taktın bana Yükseldim yükseldim Göğün yedi  katmanını geçtim Yer yerinden oynadı Yedi  günde tükendi gücüm Taşıyamaz oldum kendimi Çok yüksekteydim cüsseme bakmadan Düşüşüm kötü oldu.                                    16.03.2015 / 01:52