Ruanda'yı Dinliyorum Gözlerim Kapalı, Çünkü Açarsam Ağlarım

-
      
Ruanda. Sırf ucuz diye Çin’den 10 cent’e getirtilen palalarla 100 günde 1 milyon kişinin öldürüldüğü Afrika ülkesi. İnsan olabilenin içi sızlıyor. Ellerine bıraktılar,bilerek yaptılar. O insanları kimse korumadı. Sömürdüler,öldürdüler,göz yumdular. Araştırın.okuyun,öğrenin ve en önemlisi sırf çirkin oldukları için yaşama hakları dahil tüm haklarının elinden alındığı insanların olduğu bir dünyada kendinize minicik şeyleri dert edinmeyin. İnsana insan olduğu için değer verin. İzleyin;Hotel Rwanda.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İtiraf

-
          Uzaktan bakınca müthiş görünen hayatlar var. Benim de bakınca "ulan be böyle dünyaya gelmek vardı" dediğim hayatlar var. Kiminin bu cümleyi kurduğu hayat benimki. Gülümsetici. Belki haklılardır. Benim yerimde bir başkası olsa bu halin eminim mükemmelleştirecek birçok yanını bulur ve çok severdi. Çünkü dışarıdan bakınca hakikaten güzel görünüyor. Benim sevmediğim zihnimdir, şartlar değildir belki. Arada firar eden fikirlerimle, içinden çıkamadığım varlık sorunuyla, amacın aslını kavrayamamamla, hayalini kurduğum ütopyanın bu dünyaya ait olmayışıyla, korkularımla, kaygılarımla, ustaca yalan söyleyebilme yeteneğimle, bana ağır gelen empati kurabilme özelliğiyle zihnimin içi çok karışık. Kızgın değilim, kimseye, kendime de. Kırgınım, hayatta kalanın yaşamak zorunda oluşuna. Bu da itirafımdır; "Dünya ölemediği için yaşayan insanlarla dolu." cümlesindeki ölemediği için yaşayan insanlar kalabalığına dahilim.               ...
Devamı

Reenkarnasyon Varsa Tanrım, Sonraki Yaşamımda Bencil Olmayı Dilerim!

-
          Hiç kimsenin hiçbir şeyi hak etmeyeceğini öğrendiğimde 10 yaşındaydım. Üzerinden 9 yıl geçti ve ben hala insanların iyi olabileceklerini düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. "Herkes aynı değildir belki" diyerek geçirdiğim bunca zamanda herkesin özünde aynı olduğu gerçeğini hiçbir zaman kabullenmek istemedim. Gittiğim tüm yolları başkalarını iyi edebilmek için yürüdüm. Tek bir hayatım olduğunu ve benim kadar şanslı olmayan insanları hatırlattım kendime. Akbabaların ölmesi için başında bekledikleri çocukları görüyordum her gece tavanda. "Onların yerinde olabilirdim" ihtimalini hiç çıkarmadım aklımdan. Hiç “yok” demedim. Hep var etmeye çalıştım. Bunu annemden öğrendim. Bazen neredeyse kendimi suçlayacak kadar ileri gidiyordum. Daha fazla verebilmek için hep daha fazla kazanmak istedim. Bu hırs değildi. Hırs hakkında bir fikrim yok. Hissetmediğim bir şeyi tarif edemem. Ama etrafımda hırslı olarak nitelendirilen herkes sonunda kendi kötülüklerinde boğuldula...
Devamı

"onu yaşamadan anlayamazsın" demiştin. anladım.

-
       Gitmek için yılların geçmesini beklemeyin. Gidecekseniz hiç beklemeyin zaten. Büyük anılar biriktirmeye,kitaplara,şarkılara,mekanlara,kelimelere büyük anlamlar yüklemeye gerek yok ki. Karşı karşıya gelince yokmuş gibi davranmak da daha kolay olur o zaman hem. Belki hiç hatırlamayız parmak uçlarımızı. Bir insanın kokusu ciğerlere nasıl doldurulur,nasıl günlerce saklanır bilmeyiz. Belki de çok şey kaybetmeyiz. Ama eğer giderseniz ve yıllar sonra giderseniz çok şey kaybederiz. Geçmişimizi kaybederiz. Ki geçmişi kaybetmek demek nefessiz kalmak,soluk alamamak demektir. O yüzden hiç vakit geçirmeyelim,siz gidin. Ben de sizi sevdim. Bir buçuk yılımın her günü kadar,abim kadar,babam kadar,gözyaşlarımı silen parmak uçlarınız kadar,hep sımsıcak olan avuç içleriniz kadar,kitaplarım kadar,Ruhi Ağbi kadar,Edip kadar… Ama siz gidin. İçiniz ve kafanız huzurla dolsun canımın içi. Siz gidin.                 ...
Devamı