Gidememek Üzerine

-
                 Gitmeyi beceremiyorum ben. Hiçbir şekilde, hiçbir amaçla, hiçbir yere. Yani gittiğim zaman her şeyi kaçıracakmışım gibi geliyor. Yetişemeyecekmişim gibi. Durduramayacakmışım gibi. Halbuki zaman durmaz ki zaten, gitmesem de kalsam da zaman akar gider. Benim dursun istediğim ne peki? Zaman mı? Değil. O dursun yanımda. O kalsın benimle.
                 Başkası olsa "asla yapma" diyeceğim şeyleri ben yapmaya hazırım şimdi. Sonradan pişman olacağımı hissettiğim şeyleri yapmaya hazırım. Değer mi? Belki değer aslında, kim bilir. Gerçi şu an benim gözümden bakınca onun için her şeye değer ya, neyse.


                Belki de bana kal demeyeceğini bildiğim için bu kadar rahat söylüyorum bilmiyorum ama kal deseydi, kalırdım. 
                                                                                                                02:28, Pzt 07.07.2014

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İtiraf

-
          Uzaktan bakınca müthiş görünen hayatlar var. Benim de bakınca "ulan be böyle dünyaya gelmek vardı" dediğim hayatlar var. Kiminin bu cümleyi kurduğu hayat benimki. Gülümsetici. Belki haklılardır. Benim yerimde bir başkası olsa bu halin eminim mükemmelleştirecek birçok yanını bulur ve çok severdi. Çünkü dışarıdan bakınca hakikaten güzel görünüyor. Benim sevmediğim zihnimdir, şartlar değildir belki. Arada firar eden fikirlerimle, içinden çıkamadığım varlık sorunuyla, amacın aslını kavrayamamamla, hayalini kurduğum ütopyanın bu dünyaya ait olmayışıyla, korkularımla, kaygılarımla, ustaca yalan söyleyebilme yeteneğimle, bana ağır gelen empati kurabilme özelliğiyle zihnimin içi çok karışık. Kızgın değilim, kimseye, kendime de. Kırgınım, hayatta kalanın yaşamak zorunda oluşuna. Bu da itirafımdır; "Dünya ölemediği için yaşayan insanlarla dolu." cümlesindeki ölemediği için yaşayan insanlar kalabalığına dahilim.               ...
Devamı

Reenkarnasyon Varsa Tanrım, Sonraki Yaşamımda Bencil Olmayı Dilerim!

-
          Hiç kimsenin hiçbir şeyi hak etmeyeceğini öğrendiğimde 10 yaşındaydım. Üzerinden 9 yıl geçti ve ben hala insanların iyi olabileceklerini düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. "Herkes aynı değildir belki" diyerek geçirdiğim bunca zamanda herkesin özünde aynı olduğu gerçeğini hiçbir zaman kabullenmek istemedim. Gittiğim tüm yolları başkalarını iyi edebilmek için yürüdüm. Tek bir hayatım olduğunu ve benim kadar şanslı olmayan insanları hatırlattım kendime. Akbabaların ölmesi için başında bekledikleri çocukları görüyordum her gece tavanda. "Onların yerinde olabilirdim" ihtimalini hiç çıkarmadım aklımdan. Hiç “yok” demedim. Hep var etmeye çalıştım. Bunu annemden öğrendim. Bazen neredeyse kendimi suçlayacak kadar ileri gidiyordum. Daha fazla verebilmek için hep daha fazla kazanmak istedim. Bu hırs değildi. Hırs hakkında bir fikrim yok. Hissetmediğim bir şeyi tarif edemem. Ama etrafımda hırslı olarak nitelendirilen herkes sonunda kendi kötülüklerinde boğuldula...
Devamı

"onu yaşamadan anlayamazsın" demiştin. anladım.

-
       Gitmek için yılların geçmesini beklemeyin. Gidecekseniz hiç beklemeyin zaten. Büyük anılar biriktirmeye,kitaplara,şarkılara,mekanlara,kelimelere büyük anlamlar yüklemeye gerek yok ki. Karşı karşıya gelince yokmuş gibi davranmak da daha kolay olur o zaman hem. Belki hiç hatırlamayız parmak uçlarımızı. Bir insanın kokusu ciğerlere nasıl doldurulur,nasıl günlerce saklanır bilmeyiz. Belki de çok şey kaybetmeyiz. Ama eğer giderseniz ve yıllar sonra giderseniz çok şey kaybederiz. Geçmişimizi kaybederiz. Ki geçmişi kaybetmek demek nefessiz kalmak,soluk alamamak demektir. O yüzden hiç vakit geçirmeyelim,siz gidin. Ben de sizi sevdim. Bir buçuk yılımın her günü kadar,abim kadar,babam kadar,gözyaşlarımı silen parmak uçlarınız kadar,hep sımsıcak olan avuç içleriniz kadar,kitaplarım kadar,Ruhi Ağbi kadar,Edip kadar… Ama siz gidin. İçiniz ve kafanız huzurla dolsun canımın içi. Siz gidin.                 ...
Devamı