Kayıp

                    Kaybediyoruz. Çoğu zaman,çoğu şeyi... Mutsuz sayıyoruz kendimizi. Sanki herkes her şeye sahipmiş de bir biz varmışız bir başımıza. Öyle davranıyoruz hep. Hiçbirimiz durup düşünmüyoruz. Bunları neden yapıyoruz? Niye bu koşturmaca? Niye bu panik? Nereye varmaya çalışıyoruz? Neden kimse göremiyor aslında bir varış olmadığını? Hep daha fazlası olsun isterken ömrümüz geçiyor. Birileri bizlerden hep daha fazlasını beklerken zaman daralıyor. Hoş benimki de laf işte daralıyor dediğim şey ne kadar daha onu bile bilemezken ben çok eminmişim gibi sıfatlar koyuyorum.
                    İnsan durmayı becerebilse gitmeyi de başarabilecek aslında.
                    Son yok,sonsuzluk var ve bizler sonsuzlukta değil sonsuzluk fikrinde kaybolup gidiyoruz.
                    Kaybetmek güzel bir şey. Sonuçta elinde kaybedebileceğin bir şeylerin var. Sahip olmak arsızlığında değilseniz,kaybetmek çok güzel bir şey. Kaybeden insan gidebilir,bırakabilir ve onlar yani kaybetmemişler bunu anlayamazlar. Kaybeden suçlanır. Kaybettiği için,bıraktığı için,gitttiği için. Her kaybediş aynı mıdır? Onu bilemem ama,biraz da manevi yönden bakarsak,ne demişler "her şerde vardır bir hayır."