İçimi nasıl döksem, kime ne anlatsam bilmiyorum. Sadece bir şarkıyla oluyor bu, ilk kez belki de son kez bu kadar açık yazıyorum. Kendime bile ilk kez bu kadar açığım. Korkuyorum ve canım yanıyor. Ama öyle bildiğiniz (belki de biliyorsunuzdur) acılardan değil. Böyle sanki biri ellerimi kollarımı kesiyor ve az sonra acıdan bayılacakmışım gibi ama aylardır asla bayılmadım. Sadece beynim kendini sıfırladı. Reset attı resmen. Özlüyorum. En yakın arkadaşlarımı özlüyorum. Onlarla aptal olmayı özlüyorum. Dedemi özlüyorum. Beni büyüten en büyük başarılarıma benden daha çok emek veren ve benden daha çok benimle gurur duyanımı özlüyorum. Aylardır evden dışarı çıkmıyorum. İlk kez ölümle, ilk kez gitmenin gerçekte ne olduğuyla, ilk kez yokluğun kendisiyle tanıştım. Çok korkunçmuş. Sokaklara çıkmak eksik kalıyor gidecek yerim yokmuş gibi çünkü. Tek başımalığımı besliyorum. Özlemeyi, acı çekmeyi bile beceremiyorum işin a...
