Muazzam Hatalar
Unutamamak üzerine çok şey yazılıp çizilmiştir şimdiye kadar. Benimki hastalıklı ruhumun içine kusması sanırım. Yanımdaymış gibi, sarılıyormuş gibi, öpüyormuş gibi... Yolda görsem selam bile veremem halbuki. Dokunuşunu hissediyorum. Sesini özlüyorum, cennete dudaklarıyla yıldızlar asışını, sakallarını kaşıdığında çıkan muazzam hışırtıyı, gülüşündeki umudu, "iyi düşün iyi olacak" telkinlerini. Söylediği onca yalana "yalan" bile diyemeyişim bunlardan hep. Konduramayışım, halâ onun hakkında bir şey söyleyebilme yetkisini sadece kendime verebilişim... Başkası adını andığında tüm dünya o an sessizliğe bürünsün istiyorum. Bana dokunsun ve o an alnıma bir öpücük kondursun. Gözlerim kapandığında bir daha açmam. Zaman yanlıştı. Belki o da yanlıştı. Ama en güzel, en huzurlu yanlıştı. Her şeyim olsun istedim. Hiçbir şey olamadık birbirimize. En huzurlu sabahlara uyandım onunla. Çapaklarına dokunmamdan nefret ederdi ama on...