-bir kaplumbağanın kalbi-

                 Gitmeyi beceremiyorum ben. Hiçbir şekilde, hiçbir amaçla, hiçbir yere. Yani gittiğim zaman her şeyi kaçıracakmışım gibi geliyor. Yetişemeyecekmişim gibi. Durduramayacakmışım gibi. Halbuki zaman durmaz ki zaten, gitmesem de kalsam da zaman akar gider. Benim dursun istediğim ne peki? Zaman mı? Değil. O dursun yanımda. O kalsın benimle.                  Başkası olsa "asla yapma" diyeceğim şeyleri ben yapmaya hazırım şimdi. Sonradan pişman olacağımı hissettiğim şeyleri yapmaya hazırım. Değer mi? Belki değer aslında, kim bilir. Gerçi şu an benim gözümden bakınca onun için her şeye değer ya, neyse.                 Belki de bana kal demeyeceğini bildiğim için bu kadar rahat söylüyorum bilmiyorum ama kal deseydi, kalırdım.                                  ...

       "üstüme sinmişliğin var."                     Sen onu bunca severken sana yanımda kal demek saçmalıktı, biliyorum, farkına varıyorum, haklısın. Onun yanında kal. Yüreğindeki hep yanıbaşında kalsın canımıniçi. Yüzün gülsün, onunlayken gülebiliyorsun. Benim dayanacak kimsem yoktu, sen bana herkes oldun. Yıkıntılarımı aldın, kaldırdın, temizledin yüreğimi. Teşekkür üzerek edilmez. Seni üzdüm mü bilmiyorum ama suçlu hisset istemiyorum. Sen benim gönlümün en güzel, en naif yerisin. Sen terleyen ellerimsin. Sen göremediklerimi gören gözümsün. Sen düşünemediklerimi söyleyen aklımsın. Sen benim kıskançlığımsın. Sen yüreği kocaman ve bir o kadar da güzel bir adamsın. Sen benim tanıdığım en çok ben olan, en çok o olabildiğim tek insansın. Sen bana babasın, kırılganlığımı gören. Sen bana ağbisin, beni hep koruyan. Sen bana benim görebildiğimden daha yakınsın. Ama dur. Gelme daha. Olman gereken yere git iki gözüm. Kend...

              Mucizelere inanırdım oysa. Sonuçta o da bir mucizeydi bence. Yoksa çıkıp gelir miydi en ihtiyacım olan zamanda? Peki ya şimdi? Halâ mucizelere inanabilecek gücüm var mı? Gidemiyorum yanına. Uzağına düşüyorum, mecburiyetten. Ekseriyetle de özlüyorum. Pişman da oluyorum arada. Bazen de seviyor gibiyim. Mucizeler var mıdır gerçekten? Varsa şimdi neden bir mucize gerçekleşmiyor? Eğer yoksa, o kim peki? O neden var? Belirsizlikler bütünü şu sıralar hayatım. Bulup bulabileceğiniz tüm sorular kafamın içinde ve ben cevaplamaya hangisinden başlamalıyım, bilmiyorum. Öylece bırakıyorum o halde hepsini. Katlanıp kaldırılması gereken her şeyi buruşturup atıyorum. Öfkemden değil; kendime yenilmişliğimden, çaresizliğimden, başka bir şansım olmamasından, mecburiyetten. Mucize diye bir şey yokmuş canımıniçi. Ama hayaletlere halâ inanabilirsin. Onlar gerçek. Bir kaplumbağanın kalbi kadar...(Emrah Serbes çok güzel bir adam.)        ...